Mijn zoon van 7 zat elke dag ruim vier uur op de tablet. Wat hem er uiteindelijk vanaf kreeg had ik nooit verwacht.

Ik ga hier iets toegeven waar ik me lang voor schaamde: mijn zoon van zeven zat elke dag vier tot vijf uur op zijn tablet.

Ik werk drie dagen, mijn man draait onregelmatige diensten — en die tablet was het enige wat rust gaf in huis.

Het probleem was niet de tablet zelf, maar wat er gebeurde als hij eraf moest: driftbuien, deuren, en een kind dat zei dat hij zich verveelde terwijl de kast vol Lego stond.

Ik heb van alles geprobeerd:

• Schermtijd instellen — hij vond binnen twee dagen een app die er niet onder viel.
• Beloningskaart met stickers — werkte tien dagen, toen was de lol eraf.
• Wifi uitzetten — zoveel gevecht dat ik het opgaf.
• Gezelschapsspelletjes — leuk, maar ik moest er zelf altijd bij zitten.

Wat me dwarszat: ik was alleen maar aan het afpakken. Ik had niets om ervoor in de plaats te zetten.

In mei raakte ik bij het hek aan de praat met Esther, moeder van een klasgenootje van Sem. Ik klaagde over de tablet. Zij zei: "Bij ons was het precies hetzelfde. Tot hij begon te kijken."

Ze liet me een filmpje zien dat haar zoon zelf had gemaakt: een stukje blad, enorm uitvergroot, de nerfjes en haartjes duidelijk zichtbaar. Negen minuten lang, zonder één keer te vragen hoe lang het nog duurde.

Ik moest er eerlijk om lachen — een microscoop, dacht ik, dat grijze ding uit de biologieles? "Deze heeft een scherm," zei Esther.

Bij een klassieke microscoop kijkt één kind door één oculair — wazig, en niemand kan meekijken. Voor een kind van zeven binnen drie minuten uitgekeken.

Bij een microscoop met HD-scherm kijk je gewoon: groot, scherp beeld, met LED-verlichting. En je kunt samen kijken — Sem roept me erbij, zijn zusje schuift aan.

Dat is het verschil met de tablet: die geeft prikkels. Dit vráágt iets terug — je moet zelf iets gaan zoeken.

Ik heb de Avonturen Microscoop besteld, 49,95 euro — zonder hoge verwachtingen, eerlijk gezegd.

Hij kwam op een dinsdag. Sem pakte hem uit, laadde hem op via USB, en liep de tuin in om dingen te zoeken. Zonder dat ik iets zei.

Die avond lag er blad, een veertje, zout, suiker, een pissebed (later vrijgelaten) en een haar van de hond — die bleek schubjes te hebben. Om acht uur moest ik voor het eerst in maanden iets afbreken wat geen scherm met filmpjes was.

De tablet is er nog — op zaterdag kijkt hij zijn dingen, en dat vind ik prima.

Maar de doordeweekse avonden zijn anders. Er ligt een schriftje naast de microscoop waar hij in tekent wat hij ziet. En als hij buiten is geweest, komt hij binnen met zijn zakken vol.

Het is geen wondermiddel. Het is gewoon het eerste wat interessanter bleek dan de tablet — in plaats van een verbod erop.