Hel. Finn huilde bij het ontbijt. Isa zei dat ik "de gemeenste moeder van de hele wereld" was. Ik heb om 16:00 bijna toegegeven.

Ik had ze een KidsPhone gegeven, allebei één. Ik had er eerlijk gezegd weinig van verwacht. Een telefoon voor kinderen, met een camera, muziek en spelletjes, maar zonder wifi en zonder internet. Geen YouTube, geen chat, geen filmpjes van vreemden. Isa bekeek hem argwanend. "Kan ik er TikTok op?" Nee. Ze legde hem weg.

Finn heeft 48 foto's gemaakt van zijn eigen voeten. Hij lag dubbel van het lachen. Isa deed alsof ze niet keek, maar keek wel.

Dit is de dag die ik nooit vergeet.

Isa kwam naar me toe met haar KidsPhone. Ze had een filmpje gemaakt. Een heel "programma" met haar knuffels, met een presentator, een weerbericht en reclame ertussen. Ze had er de hele middag aan gewerkt.

Ze had vier uur lang iets gemáákt. Niet gekeken. Gemaakt.

Ik heb op de bank zitten janken terwijl mijn dochter het weerbericht van haar konijn presenteerde.

Geen gezeur bij het ontbijt. Finn wilde "eerst foto's maken van de hagelslag".

Het besef dat me het meest raakte: ik lag niet meer wakker. Op de tablet wist ik nooit precies wat ze zagen, of wie ze via een spelletje een bericht kon sturen. Op de KidsPhone kan dat gewoon niet. Er is geen internet. Er is niemand aan de andere kant. Alleen zij.

Ik vroeg of de tablet terug mocht komen. Isa dacht even na en zei: "Mag wel. Maar eerst moet ik mijn film afmaken."

De tablet ligt nog steeds in het mandje.