Vandaag was je boos op me. Echt boos. Je wilde een "echte" telefoon, zoals Jade en Sophie. Met internet, met apps, met filmpjes. Je zei dat ik je niet vertrouwde.

Ik wil dat je iets weet: het was nooit jou die ik niet vertrouwde.

Het was de rest van de wereld.

Ik weet hoe het werkt, lieverd. Achter elk spelletje zit een chat. Achter elke chat zitten mensen. En niet iedereen die zegt dat hij acht is, is acht. Ik wilde niet dat jouw eerste telefoon een deur was waar iedereen doorheen kon lopen, terwijl ik in de keuken stond en dacht dat je gewoon aan het spelen was.

Ik gaf je geen minder goede telefoon. Ik gaf je een telefoon waar niemand anders in kon.

Dus je kreeg de KidsPhone. Zonder wifi, zonder internet, zonder berichten van mensen die we niet kennen. Je vond hem "babyachtig". Twee dagen lang.

Op de derde dag maakte je 67 foto's van onze tuin. Op de vijfde dag nam je een liedje op dat je zelf had verzonnen. En gisteren fotografeerde je mij terwijl ik sliep op de bank. Je vond het hilarisch. Ik heb die foto bewaard.

Als je dit leest, ben je achttien. Misschien heb je dan je eigen telefoon, je eigen apps, je eigen wereld. En dat is goed. Dat is jouw tijd.

Maar ik wilde dat je kindertijd van jou bleef. Jouw foto's, jouw liedjes, jouw rare filmpjes. Van niemand anders.

Ik hoop dat je het nu begrijpt. En zo niet: je zult het ooit begrijpen. Misschien als je zelf een dochter hebt.

Waarom ik eindelijk rustig slaap