Je kind wil geen internet. Het wil een telefoon.

Wat kinderen echt willen, is het gevoel. Een eigen toestel, een eigen camera, eigen muziek, iets wat van hen is. Internet is iets wat wij erbij geven, niet iets waar zij om vragen.

"Alleen spelletjes" bestaat bijna niet.

Veel spelletjes hebben een chatfunctie, een vriendenlijst of reacties. Wat voor jou een spelletje is, is een plek waar andere spelers je kind kunnen bereiken.

Ouderinstellingen zijn geen muur. Het is een hek.

Timers, filters en wachtwoorden helpen. Maar kinderen worden slimmer, vriendjes weten trucjes, en updates zetten instellingen soms terug. Een hek kun je openmaken.

Het grootste risico is niet wat je kind ziet. Het is wie je kind ziet.

Iedereen denkt aan schermtijd. Maar de vraag die ouders achteraf het meest wakker hield, was een andere: wie kon er eigenlijk contact met mijn kind opnemen?

"Ik maakte me druk om twee uur YouTube. Ik had me druk moeten maken om dat ene berichtje."– moeder van een zoon van 8

De mooiste foto's van je kind maakt je kind zelf.

Ouders die hun kind een camera gaven, vertellen allemaal hetzelfde: ze zagen ineens de wereld door de ogen van hun kind. Scheef, wazig en onbetaalbaar.

Er bestaat een tussenweg.

Je hoeft niet te kiezen tussen "geen telefoon" en "een smartphone". De KidsPhone is een echte kindertelefoon, met touchscreen, dubbele camera, filters en stickers, muziek, spelletjes en leerzame activiteiten. Maar zonder wifi en zonder internet.

"Niet mogelijk" is sterker dan "niet toegestaan".

Op de KidsPhone is er geen chat, geen berichten, geen social media en geen app store. Niet omdat het uitgezet is, maar omdat het er niet in zit. Niemand kan je kind bereiken. Niet vandaag, en niet over een jaar als ze slimmer zijn dan jij.